High School Musical

Toen High School Musical een fenomeen was, ging dit helemaal aan mezelf voorbij. In de loop der jaren heb ik de films ook nooit bekeken, maar tijdens het kerstverlof besloot ik – uit verveling weliswaar – de film toch eens een kans te geven. En ja, ik heb ze ondertussen alle drie gezien. Toch twijfelde ik eerst nog om hierover iets te schrijven, maar dan was er heel klein stukje in Knack Focus die ik las over Heartstopper volume 5 en later in de maand ging het ook over Knokke Off op de nieuwssite VRT Nws, wat mij wat aan het denken zette.

Het verhaal van High School Musical is op zich niet zo bijzonder. Het verhaal begint op oudejaarsavond in een ski-oord, waar middelbaar school-studenten Troy Bolton en Gabriella Montez elkaar ontmoeten wanneer ze beiden gedwongen worden om het karaoke-podium te betreden voor een duet. En meteen slaat de vonk over. Maar het lijkt maar voor één avond te zijn… tot Troy terugkeert naar East High School na het kerstverlof en in de les drama plots Gabriella ziet opduiken nadat zij is verhuisd naar Albuquerque.

In de eerste film draait alles rond de vraag of Troy en Gabriella wel willen meedoen aan de schoolmusical en of ze de hoofdrol kunnen afsnoepen van de competitieve tweeling Sharpay en Ryan Evans, die de voorbije jaren telkens de hoofdrol kregen. Maar Troy is vooral ook de ster van het basketbalteam, die getraind wordt door zijn vader, en kan hij het wel maken om dan in een musical op te treden? Sharpay duwt Gabriella dan weer richting wetenschapsclub in de hoop een potentiële rivale voor de hoofdrol te elimineren. Troy en Gabriella worden tegengewerkt, maar dat drijft hen ook in elkaars armen … en richting hoofdrol?

In de tweede film wordt het schooldecor achterwege gelaten en is het volop zomervakantie. Sharpay regelt dat Troy een vakantiebaantje krijgt in het resort van haar ouders in de hoop om zo Troy terug in haar kamp te krijgen. Maar Troy regelt een job voor al zijn vrienden, iets wat Sharpay niet echt zint. En dus probeert ze op allerlei manieren om Troy weg te lokken van zijn vrienden en stelt ze Troy door haar listen een mooi leven na East High School voor. Alleen… kiest Troy voor die toekomst of kiest hij toch voor zijn vrienden?

In de derde en laatste film draait dan alles weer rond de clichés van het laatste jaar middelbare school. Dus komen de vragen waar men het volgende jaar wilt gaan studeren en welke richting men dan moet kiezen. Met de nodige druk van vrienden en ouders die hopen dat je kiest voor de universiteit van hun keuze. Verder is er ook de zenuwachtigheid rond het schoolbal. En tenslotte zijn er de twijfels of liefdesrelaties en vriendschappen wel zullen overleven als iedereen zijn eigen weg verspreid over het Amerikaanse landschap zal kiezen.

High School Musical is nergens echt vernieuwend en je kan zeker en vast een volle bingokaart vullen met alle clichés waar je aan denkt bij bovenstaande premisses. En toch moet ik toegeven dat de films eigenlijk wel werken. Met dank aan de leuke muziek, de energieke en leuke choreografieën, de toffe cast, de feelgod-vibe, de humor, …. Het is duidelijk entertainment die zich richt op het jonge tienerpubliek, maar waar het hele gezin toch kan meekijken en op zich ook weinig verveelt. Ook niet als je cringe musicalsongs van Sharpay te zien krijgt of een onbedoeld hilarische portie overacting van Zac Efron. Ik keek ernaar… en ik vond het best ok.

Alleen wist niet ik goed of ik hierover dan iets moet schrijven, want behoor echt niet tot de doelgroep, maar toen las ik het volgende in Knack Focus over het vijfde boek in de Heartstopper-reeks:

Veel spanning of drama hoef je nog steeds niet te verwachten: Heartstopper blijft zich afspelen in een universum waar ouders altijd begripvol zijn, pestkoppen sorry komen zeggen en tieners alcohol vies vinden en openlijk over hun gevoelens praten.

Eigenlijk kan je dit ook toepassen op High School Musical. In het universum van de films bestaan seks, alcohol, drugs, … duidelijk niet. Het zijn uiteraard tv-films voor Disney Channel en dus zijn zelfs de kussen ontzettend zedig en heel zeldzaam. Maar in East High School lijkt er daarnaast ook geen armoede, sociale ongelijkheid, racisme, homoseksualiteit, … te bestaan. Het is net als Heartstopper een bubbel waarin iedereen met elkaar kan opschieten, conflicten heel snel en makkelijk opgelost kunnen worden en waarin het fijn leven is. En dus ook spannings- en dramavrij. Niet dat de personages geen zorgen hebben, niet dat er eens conflicten kunnen ontstaan, maar High School Musical wilt vooral een warm dekentje zijn die kijkt naar het verhaal en niet naar de conflicten.

Het is net dat warm dekentje dat zoveel mensen aanspreekt en die voor de populariteit zorgt. En dan lees je deze week het volgende van Luk Wyns over Knokke Off naar aanleiding van de kritiek dat de serie het drugsgebruik zou verheerlijken:

Goeie fictie is drama, conflict en spanning. Mensen willen getriggerd worden. Dat wil niet zeggen dat ze alles letterlijk interpreteren en alles imiteren wat ze zien. We zijn geen schooltelevisie aan het maken. Dat helpt niet. Ik geloof niet in het vingertje. Ik geloof in goed uitgebeelde emoties en een duidelijk verhaal.

Dit lijkt mij haaks te staan op het succes van Heartstopper en High School Musical. Over wat goede fictie is of niet kan je altijd discussiëren en of je van iets houdt of niet is altijd persoonlijk. Maar de notie dat goede fictie altijd drama, conflict of spanning nodig heeft? Ik denk dat bijvoorbeeld Heartstopper echt wel bewijst dat niet het geval hoeft te zijn. Knack Focus heeft gelijk als men zegt dat je van Heartstopper niet veel spanning of drama moet verwachten, maar toch duikt de serie ook bij hen op in de top 10 van beste series van het afgelopen jaar. En je kan van Heartstopper toch ook moeilijk beweren dat het niet grossiert in goed uitgebeelde emoties of representatie. En ja, ook daar moeten we niet alles letterlijk interpreteren, want het blijft uiteindelijk ook fictie.

Goede fictie is naar mijn mening een verhaal die mensen iets doet voelen. Uiteraard is het makkelijk om via drama, conflicten en spanning lezers en kijkers te doen meeleven met de personages en een goede plot draaiend op actie werkt hierbij stimulerend. Maar mensen hebben soms ook nood aan warme dekentjes. Een entertainend verhaal die drijft op leuke muziek en knappe choreografieën. Of het verhaal over twee jongens die verliefd op elkaar worden en hun liefde op hun eigen manier kunnen beleven in een universum waarin dit geaccepteerd wordt en normaal is. Misschien wordt het tijd dat Vlaanderen ook eens zo’n warm dekentje krijgt. Maar misschien is het feit dat zulke verhalen niet zo vaak voorkomen ook wel een teken dat zulke warme dekentjes moeilijk te schrijven en te maken zijn. En dat wanneer er dan eentje voorbijkomt die meteen zo’n gepassioneerde fan basis krijgen.

High School Musical 2 bekeken op 3 januari - High School Musical bekeken op 5 januari