Chaos Walking

 

Chaos Walking gunt ons een blik op een toekomst waarin de mensheid de aarde heeft verlaten en op zoek gaat naar andere leefbare planeten. Eén van die planeten is New World en we komen in de film terecht in het dorpje Prentisstown anno 2257. In deze vestiging wonen er alleen nog maar mannen nadat de oorspronkelijke alienbewoners van de planeet, The Spackle genaamd, alle vrouwelijke en de helft van de mannelijke kolonisten heeft vermoord. De overgebleven mannen moeten nu ook met een aandoening leren leven, The Noise, waarbij iedereen jouw persoonlijke gedachten kan horen en soms ook visueel zien.

In de film draait alles rond de jonge inwoner, Todd Hewitt genaamd, die in de loop der jaren geleerd heeft The Noise onder controle te houden waardoor anderen moeilijk zijn gedachten kunnen horen en zien. Maar op het moment dat er een ruimtetuig crasht in de buurt en één van de overlevenden een vrouw met de naam Viola lukt het voor Todd minder op dit geheim te houden. En dus gaan de bewoners van het dorp onder leiding van burgemeester David Prentiss op onderzoek uit en maken jacht op Viola. Ze slagen erin Viola gevangen te nemen, maar wanneer zij toch weet te ontsnappen, besluit Todd haar te helpen.

Zo komt hij in een avontuur terecht waarbij hij samen met haar op zoek gaat naar een manier om met het moederschip van het ruimtetuig contact op te nemen. Ondertussen leert Todd heel wat over zichzelf, zijn verleden maar ook over de waarheid over de planeet. En uiteraard leert hij ook voor het eerst een jonge vrouw kennen.

Chaos Walking is gebaseerd op het eerste boek uit de gelijknamige SF-trilogie van Patrick Ness en heeft op het eerste zicht heel wat troeven in huis om een interessant verhaal te vertellen. De film werd geregisseerd door Doug Liman, die eerder al zijn sporen verdiende met films als The Bourne Identity, Jumper, Edge of Tomorrow en Mr & Mrs Smith. De cast is dan weer indrukwekkend met namen als Tom Holland, Daisy Ridley, Mads Mikkelsen, Demian Bichir en David Oyelowo. En het verhaal op zich heeft ook heel wat interessante idee en vertrekpunten.

En toch moet ik toegeven dat al die elementen niet kunnen verhinderen dat de film best wel een teleurstelling is. Ik heb de boeken zelf niet gelezen, maar het feit dat iedereen elkaar gedachten kan lezen is op zich een interessant vertrekpunt. The Spackle, de oorspronkelijke alien-bewoners van de planeet, kunnen het verhaal goed stofferen en men kan hier volop de SF-kaart trekken. Het feit dat Prentisstown een dorp is met enkel mannen had boeiende momenten kunnen opleveren, zeker als daar ook nog een vrouw in terecht komt. Tenslotte is er ook nog de ontluikende romance tussen Todd en Viola die origineler uit de hoek kan komen doordat Todd zijn gedachten niet voor zich kan houden, maar Viola haar gedachten wel voor haar kan houden.

Op zich is er dus voldoende aanwezig om hoge verwachtingen te scheppen, maar helaas merk je al gauw in de film dat men die verwachtingen niet kan inlossen. Het begint eigenlijk al snel in de film wanneer we de gedachten van de lokale priester kunnen horen en zien en uiteraard zijn die doorspekt met vage Bijbelse verwijzingen en dan nog liefst naar de hel, vuur en vlammen. Daarna doen de makers er alles aan om Todd in zoveel mogelijk situaties te brengen waarbij zijn gedachten hem in verlegenheid brengen, dat het al snel gaat vervelen. Zeker dan ook nog eens wanneer Todd een hele film lang door zijn gedachten probeert af te schermen door constant ‘My name is Todd Hewitt” te debiteren.

Het maakt dat de leuke insteek van de gedachten die je kan horen en zien algauw niet zo interessant lijkt te zijn en het door de makers ook niet of te weinig wordt gebruikt om de personages echt tot leven te wekken. Zelfs met die sterke cast lukt het film daardoor ook niet echt om je echt in het verhaal te trekken. Wat dus jammer is, aangezien de makers echt heel wat interessante pionnen op het speelveld hebben staan, maar ze durven geen van die pionnen echt diepgang te geven. Integendeel, ze gaan zelfs ietwat de voorspelbare en clichématige toer op met het verhaal. Wat uiteraard de filmervaring op zich ook niet helpt. Zeker ook niet als het de visuele kracht van bijvoorbeeld The Creator mist, die de clichés wel op een indrukwekkende en spectaculaire manier durfde te verpakken.

Chaos Walking is daarom op meerdere vlakken een teleurstelling. Je voelt aan alles dat er ergens eigenlijk wel een goede film en een interessant verhaal verscholen zat achter Chaos Walking. Het had ook de regisseur, cast en premisse van het verhaal om daarin ook te slagen. Maar de film slaagde er nu enerzijds niet in om die vervolgfilms te maken en misschien het potentieel dat het verhaal had toch tot leven te wekken. Anderzijds, en dat is misschien nog het meest jammere, de film slaagt er ook niet in om een reclame te vormen voor de boekentrilogie. Je hebt na het bekijken van de film weinig zin om de boeken te gaan lezen. Ook ik niet, waardoor het dus waarschijnlijk een mysterie zal blijven of de boekenreeks van Patrick Ness wel de moeite zijn om te ontdekken. Hopelijk wel, want als ook de boekenreeks niet sterk is, dan had men misschien de moeite kunnen besparen om deze film te maken.

Film bekeken op 20 januari 2024