Suncoast

Suncoast is een semi-biografische film van regisseuse en scenariste Laura Chinn, die na zijn debuut op het Sundance Festival dit jaar maar een heel beperkte bioscooprelease kende in de VS om de week nadien meteen op streamingdienst Hulu, bij ons Disney+, te verschijnen. Een teken aan de wand?

In Suncoast volgen we de zeventienjarige Doris in het jaar 2005. De voorbije jaren stonden volledig in teken van haar zieke broer Max. Bij Max werd een hersentumor ontdekt en sindsdien is zijn gezondheid achteruit gegaan. Doris en haar moeder Kristine hebben de voorbije jaren Max thuis verzorgd, maar in het begin van de film is de toestand van Max zodanig achteruit gegaan dat hij zich in een vegetatieve staat bevindt en naar Suncoast moet verhuizen, een instelling in Florida waar patiënten hun laatste levensdagen doorbrengen. Die instelling staat op dat moment in de nationale belangstelling door de zaak van Terri Schiavo. Deze vrouw kreeg in 1990 een hartaanval en ligt sindsdien in coma. Haar man nam de beslissing om zijn vrouw van de voedingssonde te halen, waardoor ze zou sterven. De ouders van Terri Schiavo vechten de beslissing echter aan, gesteund door de Republikeinse partij en president Bush.

Doris’ moeder heeft het niet breed, een vader is niet meer in beeld en dus moest Doris de voorbije jaren telkens mee inspringen voor de zorg van haar broer. Hierdoor heeft ze geen vrienden en heeft ze weinig contact met de wereld waarin gewone tieners zich begeven. Maar nu haar broer in de instelling belandt, proeft Doris voor de eerste keer van een nieuw leven. Ze heeft het huis op bepaalde momenten voor haar alleen en ze ziet meteen haar kans schoon om contact te maken met haar school- en leeftijdsgenoten door een feestje te organiseren. Ze leert terug plezier te maken en een normaal tienerleven te leiden.

Dat bevordert echter niet de band met haar moeder. Een relatie die al een tijdje onder druk staat, omdat Doris zich duidelijk in de steek gelaten voelt door haar moeder. Alles staat in het teken van haar broer, zij komt duidelijk op de tweede plaats en haar moeder begrijpt niet waarom Doris haar broer zo in de steek laat in zijn laatste dagen voor die nieuwe vrienden. Doris krijgt echter begrip uit onverwachte hoek. In de buurt van Suncoast ontmoet ze namelijk Paul, een prolife-activist die elke dag komt protesteren tegen de euthanasie van Terri Schiavo. Doris raakt aan de praat met Paul en er ontstaat een vader-dochterachtige relatie tussen hen.

Maar de dood van Max komt steeds dichterbij en Doris proeft elke dag steeds meer van het gewone tienerleven met vrienden en vriendinnen, feestjes, fun en verliefdheden. Dat zorgt ervoor dat de kloof met haar moeder elke dag nog groter wordt. Vindt Doris een juist evenwicht tussen afscheid nemen van haar broer, het herstellen van de band met haar moeder en ondertussen toch ook nog gewoon tiener te zijn?

Suncoast liet mij met gemengde gevoelens over de film achter. De film vermijdt gelukkig de zeemzoete en emotionele valkuilen en doordat het gebaseerd is op de persoonlijke ervaringen van de regisseuse/scenariste geeft dit de film wel een authentiek karakter. Maar tegelijkertijd slaagde de film er ook niet echt in om mij écht te raken en miste het duidelijk ook wat punch. Het is moeilijk om de vinger op de wonde te leggen, maar het lijkt alsof regisseuse/scenariste Laura Chinn wat focus miste.

Het lijkt wel alsof ze meerdere verhalen tegelijkertijd wilt vertellen, maar ze slaagt er nooit in om deze verhalen tot een geheel te verwerken. De zaak Schiavo lijkt als een soort zwaard van Damocles boven het verhaal te hangen, maar draagt op het einde helemaal niets bij tot het verhaal van Doris. Ook in de eigen samenvatting van de film lijkt het alsof de film draait rond de vriendschap tussen Doris en Paul, maar ook hier moet je op het einde van de film concluderen dat dit niet enerzijds niet het geval bleek te zijn. En anderzijds heb je ook het gevoel dat dit personage eerder een attribuut lijkt te zijn in het verhaal, die altijd handig van pas komt als Doris een levenswijsheid bij te brengen op het moment dat ze het nodig heeft. Maar ook in het verhaal met moeder Kristine missen we focus en graaft de film nooit diep genoeg om ons emotioneel te raken. De film besteedt gewoonweg te weinig aandacht aan het verhaal van Kristine zelf, die beseft dat ze haar zoon gaat verliezen, om ons hart te doen breken.  

En het probleem van de film zit hem in het feit dat hierdoor de coming-of-age van Doris wat ondergesneeuwd is geraakt. Het voelt nochtans aan als het meest authentieke gedeelte van de film. Een meisje dat jarenlang gebukt ging onder de zorgen van haar terminaal zieke broer en die langzaamaan terug uit haar schulp leert kruipen, terug zichzelf op de eerste plaats lijkt te zetten en probeert een normaal tienerleven te leiden. Alleen wordt de aandacht voortdurend afgeleid, soms ook door zaken die niets wezenlijks bijdragen tot het verhaal, dat men er niet in slaagt om tot een kernverhaal te komen die u tot het diepst van uw ziel raakt.

Suncoast voelt daardoor als een gemiste kans. De film creëerde valse verwachtingen die het nooit weet in te lossen en mist diepgang en focus om u als kijker écht te raken. 

Film bekeken op 16 februari 2024.